کسی یار بخت من نیست: تنهایی در طالعبینی:
مغز انسان برای بقا الگوها را در تصادف میبیند؛ این سوگیری شناختی «توهم کنترل» باعث میشود «بخت» را مثل یک دوست تصور کنیم. جالب است که احساس تنهایی کیهانی با افزایش خرافات همراه است: تحقیقات نشان میدهد افراد منزوی بیشتر به طالعبینی پناه میبرند. آیا بخت ما بازتاب حلقهٔ اجتماعی ماست؟
راهکار:
بخت تنها را میتوان از زاویهای دیگر دید: شاید این تنهایی، فریاد استقلال سرنوشت باشد. وقتی هیچکس یار نیست، فرصتی پیش میآید تا خود، معمار تقدیر خویش شوی؛ طالع نه با یار، که با ارادهٔ فردی معنا میگیرد.