هرچقدر بیشتر بخشیدم، کمتر دوستش داشتم: تجربهای تلخ از عشق:
پدیدهای در روانشناسی اجتماعی به نام «فرسایش بخشش» وجود دارد: وقتی بدون دریافت جبران یا تغییر رفتار، مکرراً کسی را میبخشیم، مدارهای عصبی ارزشگذاری در مغز فرد بخشنده دچار بازتنظیمی میشوند. به زبان ساده، مغز دیگر آن رابطه را ارزشمند تلقی نمیکند و هیجان عشق بهتدریج خاموش میشود. آزمایشها نشان میدهند در چنین شرایطی، هورمون اکسیتوسین (پیوند عاطفی) کاهش و کورتیزول (استرس) افزایش مییابد. آیا عشق بدون مرز، خود ویرانگر نیست؟
راهکار:
این تجربه راز ناخوشایندی را فاش میکند: بخشش افراطی میتواند مرزهای احترام متقابل را از بین ببرد. در روانشناسی رابطه، عشق با تعادل میان بخشودن و حفظ ارزشهای شخصی زنده میماند. وقتی مدام میبخشی، ناخودآگاه پیام کماهمیتی خودت را مخابره میکنی و آن جذبه اولیه فروکش میکند. شاید عشق پایدار به بخششی هوشمندانه و نه چشمبسته نیاز دارد.