عذرخواهی برای ناتوانی در همدلی به خاطر حجم درد:
ریهٔ انسان میتواند در لحظهٔ بحران عاطفی، اکسیژن را ۲۰٪ کمتر جذب کند—یعنی «نفستنگی احساسی» واقعی است. وقتی درد خودت مغزت را قفل میکند، نورونهای آینهای هم از کار میافتند و همدلی غیرممکن میشود. آیا گاهی همین «خودخواهی زیستی» لازم است تا زنده بمانی؟
راهکار:
این جمله یک بازنمایی دقیق از «خستگی همدلی» است: وقتی ظرفیت عاطفی ما محدود است، مراقبت از خود اولویت پیدا میکند. میتوانی این حس را با گفتن «دردت را میبینم، اما الان توان شنیدن ندارم» به جای سکوت، به دیگری منتقل کنی.