پله های بهشت و آخرین شرط: بخشیدن کسی که نبخشیدی:
پژوهشهای علوم اعصاب نشان میدهند کینهورزی مزمن، آمیگدال (مرکز ترس) را دائماً فعال نگه میدارد و کورتیزول را بالا میبرد. در مقابل، عمل بخشیدن—حتی ذهنی—فعالیت قشر پیشپیشانی را افزایش میدهد که با تنظیم هیجانی و همدلی مرتبط است. به زبان ساده: نبخشیدن مثل حمل کولهپشتی سنگ است؛ بخشش نه برای دیگری، که یک ضرورت زیستعصبی برای سلامت مغز شماست. آیا واقعاً بخشش آخرین پلهٔ تکامل روانی است؟
راهکار:
بخشش مانند باز کردن قفلی در ذهن است که زندانیاش خودت هستی. شاید خدا نمیخواهد دوباره با آن شخص زندگی کنی، بلکه میخواهد زنجیر آن خاطره را از پایت باز کنی تا سبکبال وارد شوی.