بیخود شدن از حال

مستی و هشیاری شاعران؛ چرا شاعران مست‌ترین و هشیارترین‌اند؟:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد هنگام سرودن شعر، فعالیت قشر پیش‌پیشانی خلفی جانبی که کارش سانسور و مهار پاسخ است کم می‌شود، در حالی که شبکه حالت پیش‌فرض مغز برای خیال‌پردازی و تداعی آزاد بیش‌فعال می‌گردد؛ یعنی شاعر واقعاً «بی‌خود» می‌شود، اما همین بی‌خودی به او هشیاریِ شناختیِ غیرمتعارف می‌دهد. الکل و برخی مواد هم دقیقاً همین ناحیه را خاموش می‌کنند، پس مستیِ شاعرانه فقط استعاره نیست؛ یک حالت عصب‌شیمیایی قابل اندازه‌گیری است. پس آیا شعر، مستیِ مهارشده است؟

راهکار:

این مصرع‌ها را می‌توان معکوس خواند: شاعران نه مستِ احساس، که هشیارِ مستی‌اند؛ آن‌ها با زبان، بالارفتن از حال را تماشا می‌کنند. ادامهٔ این ایده می‌تواند یک شعر کوتاه با همین تضاد باشد: «مستیِ ما عقل را به زندان انداخت / تا هشیاری از پنجره نگاهمان کند».