گم شدن صاحبخانه در خانه؛ تأملی در انتظار:
در روانشناسی شناختی پدیدهای به نام «نابینایی تغییر» وجود دارد: وقتی ذهن روی یک الگو متمرکز است، واضحترین تغییرات را هم نمیبیند. اینجا «صاحبخانه» در خانه گم شده، چون نگاه ما به جای خودِ حضور، به تشریفاتی بیرونی معطوف است. در عرفان اسلامی نیز گفتهاند: «تو خود حجاب خودی، حجاب از میان بردار.» آیا این گمکردن، یادآور همان حجاب غفلت نیست؟
راهکار:
این بیت، پارادوکس انتظار را به تصویر میکشد: همانطور که در عرفان اسلامی «طلب، خود مطلوب است»، شاید گم کردن صاحبخانه در خانه، نشانهای از حضور پنهان و نیاز به تغییر نگاه باشد. پیشنهاد میکنم این بیت را با حدیث «من عرف نفسه فقد عرف ربه» مقایسه کنید و ببینید آیا «خانه» میتواند نماد خود انسان باشد؟