بیخیال اونایی که نموندن؛ درس بزرگ زندگی:
طبق پژوهشهای نوروساینس، وقتی کسی ما رو ترک میکنه، همون نواحی مغز فعال میشن که برای درد فیزیکی کدگذاری شدن. یعنی رها کردن واقعاً سختتر از ترک عادته، اما دقیقاً همون جاییه که رشد شروع میشه. سوال اینجاست: آیا حاضریم بهجای چسبیدن به خاطرهها، به کیفیت لحظههای بعدی فکر کنیم؟
راهکار:
این جمله دعوتیه برای بازتعریف ارزشمون: ماندن انتخاب آگاهانهست، نه وظیفه. کسی که میره، جای خالیش رو برای ورود آدمهای همفرکانس خالی میکنه.