بیخیال کسی که دوستش داره

هیچکس کسی را که دوست دارد رها نمی‌کند:

واقعیت جذاب: در اسکن مغز، عشق رمانتیک همان نواحی را فعال می‌کند که اعتیاد به کوکائین. ترک عشق هم دقیقاً مثل ترک ماده مخدر است: هوس، تحمل، و بازگشت. بنابراین وقتی کسی می‌گوید «دوستت دارم» و می‌رود، مغزش دروغ نمی‌گوید—وابستگی فیزیکی را قطع کرده. سوال اینجاست: آیا عشق واقعی می‌تواند مغز را به‌اندازهٔ اعتیاد فریب دهد؟

راهکار:

این حس تلخ رها شدن ریشه در نظریه دلبستگی دارد: انسان‌ها وقتی دلبسته می‌شوند، حتی در رابطه‌ای ناسالم، ترس از تنهایی آن‌ها را وادار به ماندن می‌کند. اما گاهی رها کردن، نه از روی بی‌عشقی، بلکه از سر ناتوانی در تحمل صمیمیت است. شاید سازندهٔ واقعی همان کسی است که دیوارها را خراب نمی‌کند، بلکه در را باز می‌گذارد.