جلوم دریاست، واسه یه ماهی گریه نمیکنم:
این ضربالمثل مدرن، ناخودآگاه یک خطای شناختی رو هدف گرفته: «اثر تمرکز بر فقدان». روانشناسان میگن وقتی مغز جایگزینهای بزرگتر رو درک کنه، واکنش هیجانیاش به از دستدادن چیزهای کوچیک به شدت کاهش پیدا میکنه. در زیستشناسی هم جالبه: حجم کل ماهیان اقیانوسها ۳.۵ میلیون تن تخمین زده میشه—پس گریه برای یک ماهی در برابر این عدد، از نظر تکاملی اتلاف انرژی محسوب میشه. حالا سوال اینجاست: چرا با وجود این همه دریا، آدمها گاهی چنان به یک ماهی میچسبن که انگار کل اقیانوس خشک شده؟
راهکار:
این جمله دقیقاً به مفهوم روانشناختی «فراوانی» اشاره داره. ذهن وقتی روی داشتههای بزرگ (دریا) متمرکز بشه، دلبستگی به چیزهای کوچک (ماهی) رو سریعتر رها میکنه. جالبه بدونید تکنیک «لیست فراوانی» تو روانشناسی مثبتگرا میگه هر وقت حس کمبود داشتی، منابع جایگزین رو بنویسی تا مغزت از حالت کمیابی خارج بشه. شاید دفعه بعد که یه فقدان کوچک اذیتت کرد، لیستی از دریاهای زندگیت آماده کنی.