تو نباشی یکی بهتر: تحلیل جملات بیخیالی و لنگ زدن استعاری:
مغز انسان فقدان عاطفی را دقیقاً مثل ترک یک ماده مخدر پردازش میکند: اسکنهای fMRI نشان میدهند همان نواحیای که در درد فیزیکی فعال میشوند (مانند قشر کمربندی پیشین) هنگام دوری از معشوق روشن میشوند. اما نوروپلاستیسیته مغز حکم فیزیوتراپی دارد؛ به تدریج سیناپسهای جدیدی میسازد که پاداش را از منابع دیگر دریافت کنی، درست مثل بیماری که راه رفتن را دوباره یاد میگیرد. آن «لنگ زدن» قبلی فلج نبود، یک مرحله تطبیق عصبی بود که تمام میشود.
راهکار:
احساس «لنگ زدن» قبل از آشنایی، در واقع نشانهی نیاز عمیق ما به ارتباط است. این زخمهای روحی مانند گچگرفتن ناخودآگاه، ما را به سمت پیوندها میکشانند. حالا که آگاه شدی، این زنگ خطر درونی را نه به چشم یک نقص، بلکه به مثابه یک قطبنمای زیستی ببین که میتواند تو را به سمت صمیمیتهای واقعیتر و خودشناسی عمیقتر هدایت کند.