بی‌خیالی از دوزخ

شعر لیز خوردن در آغوش: گناهی بی‌ترس از دوزخ:

لغزندگی بدن ماهی‌ها مدیون لایه‌ای از موسین و گلیکوپروتئین است که ضریب اصطکاک را تا ۶۵٪ کاهش می‌دهد، نه برای فرار که برای صرفه‌جویی در انرژی. جالب اینکه انسان‌ها در لحظات هم‌آغوشی بی‌مرز، اصطکاک روانی 'خود' را از دست می‌دهند و انرژی آگاهی را ذخیره می‌کنند. انگار تکامل این لیزخوردگی را پیشاپیش در ماهی‌ها آزموده است.

راهکار:

این شعر لحظه‌ای را به تصویر می‌کشد که در آن 'خود' و 'دیگری' چنان در هم می‌لغزند که جایی برای دوزخ بیرونی باقی نمی‌ماند. شاید جهنم همان ترس از هم‌آغوشی بی‌مرز است که در ذهن ما شعله می‌کشد، نه در آخرت. نگاهی که گناه را نه خطا، که رهایی از قیدوبندهای درونی می‌داند.