خوش خیالی عاشقانه: در خیالت بیخیال عالمم:
مغز انسان در خیالپردازی همان مسیرهای عصبیای را فعال میکند که در تجربهٔ واقعی روشن میشوند. پژوهشهای fMRI نشان داده تصور حضور معشوق دقیقاً سیستم پاداش دوپامینی را به کار میاندازد، بیآنکه نیازی به حضور فیزیکی باشد. یعنی از دید عصبشناسی، «خیال تو» تقریباً به اندازهٔ خود «تو» واقعی است. با این حساب، اگر مغز فرق این دو را نفهمد، مرز میان خیال خوش و توهم کجا ایستاده؟
راهکار:
شاید این بیخیالی یک گریز نباشد، که اوج حضور باشد. روانشناسان به این حالت «غوطهوری آگاهانه» میگویند؛ مثل غواصی که در زیبایی صخرههای مرجانی، پیوندش را با سطح آب گم میکند اما در عین حال زندهترین لحظات خود را میگذراند. مرز میان «خوش خیالی» و «حضور کامل» از آنچه فکر میکنیم نازکتر است.