تو دنیای منی، بقیه تکراری هستند:
تحقیقات عصبشناسی نشون داده که وقتی کسی رو «بینظیر» میبینیم، مدار دوپامین در مغز فعال میشه و اون فرد رو به «مرکز پاداش» تبدیل میکنه. این یعنی بقیه واقعاً در مقایسه با اون شخص، تکراری و بیرنگ به نظر میرسند. این پدیده «سوگیری عاطفی» نام داره و باعث میشه مغز برای حفظ تمرکز روی یک نفر، بقیه رو فیلتر کنه. سوال: آیا این حس میتونه بعد از سالها دوام بیاره یا ذهن ناخودآگاه به دنبال «تکرار» جدید میگرده؟
راهکار:
این جمله رو میشه به یه چالش شیرین تبدیل کرد: از طرف مقابلت بخواه سه ویژگی منحصربهفرد خودش رو که در هیچکس دیگه ندیدهای برات بنویسه. این کار باعث میشه حس خاص بودن دوطرفه بشه.