بهترین شب قبل از آشنایی با تو:
آیا میدونی مغز ما وقتی منتظر یه اتفاق خوب هست، دوپامین بیشتری ترشح میکنه تا وقتی خود اتفاق میافته؟ به این میگن «لذت پیشبینی». شاید واقعاً شب قبل از آشنایی از نظر شیمیایی بهترین شب بوده، چون تخیل همیشه از واقعیت شیرینتره. اینو در روانشناسی «نابرابری انتظار-واقعیت» مینامند. جامعهی تاو، به نظرتون چقدر از خاطرات خوب ما زاییدهی تخیل قبلشونه؟
راهکار:
این جمله انگار به قانون «اوج و پایان» اشاره داره: ذهن ما بهترین لحظه و آخرین لحظه رو ملاک قضاوت قرار میده. شاید اون شب اوج انتظار بود، اما پایان داستان تلخ شده. پیشنهاد میکنم ادامهاش رو بنویسی: "و بهترین فردا شبهایی خواهد بود که دوباره میسازیم".