بهترین مادر دنیا؛ تنها کسی که هیچوقت یکی بهترش نمیاد:
در زیستشناسی به این «میکروکایمریسم» میگویند: در بارداری، سلولهای جنین وارد بدن مادر میشوند و سالها در قلب، مغز و پوستش میمانند. یعنی بخشی از وجود تو همیشه در مادرت زنده است؛ این فقط یک حس شاعرانه نیست، یک واقعیت فیزیولوژیک است. پس وقتی میگویی «بهترش نمیاد»، درست میگویی: مادر، تنها آدمی است که تکههایی از خودت را در بدنش حمل میکند.
راهکار:
این جمله را میشود از زاویهی دیگری هم دید: مادر نه «بهتر» که «بینظیر» است؛ مقایسه فقط وقتی معنا دارد که دو چیز قابل جایگزینی باشند، ولی مادر جایگزین ندارد. این نگاه، احساس را از رقابت بیرون میآورد و به «یگانگی» وصلش میکند.