بهترین خودم را به اشتباه دادم

وقتی بهترینت را به آدمِ ناسپاس می‌دهی:

در روان‌شناسی به این «دامِ قهرمان» می‌گویند: مغز ما وقتی محبت می‌کند، دوپامین آزاد می‌کند و این پاداش، مستقل از رفتار طرف مقابل است. یعنی تو در واقع به «تصویرِ خودت از آن آدم» خوبی کردی، نه به خودِ واقعی‌اش؛ و همین فاصله‌ی بین تصویر و واقعیت است که این‌قدر آزاردهنده می‌شود. چند بار باید حافظه‌مان تصویر بسازد تا چشم‌هایمان واقعیت را ببیند؟

راهکار:

شاید بهترین‌بودنِ تو نه یک اشتباه، بلکه نشانه‌ی ظرفیتِ خودت بود؛ طرف مقابل فقط جای درستی برای آن نبود. این ناراحتی را نگه دار، اما اجازه نده راویِ همیشگی ذهنت شود.