بهترین جای دنیا برای زندگی: آغوش تو:
دانشمندان «در آغوش گرفتن» را نوعی تنظیمکنندهٔ سیستم عصبی میدانند: پوست با گیرندههای لمسی عاطفی، پیام امنیت را به مغز میفرستد و عصب واگ پاراسمپاتیک فعال میشود؛ ضربان قلبِ دو نفر حتی میتواند همزمانسازی شود. یعنی آغوش یک «خانه» واقعی برای دستگاه عصبی است، نه فقط یک استعارهٔ شاعرانه.
راهکار:
این نگاه را بچرخان: آغوش فقط یک مکان نیست، یک جهتیابی عاطفی است؛ هر جا که بوی او را بشناسی، مختصات خانه را پیدا کردهای.