بعضیا رفتن تا ارزش نبودنشون رو ثابت کنن:
ذهن انسان برای چیزهایی که از دست میدهد ارزش بیشتری قائل میشود – این همان «اثر کمبود» در روانشناسی است. وقتی کسی میرود، ناخودآگاه مغز ما خلأ را بزرگتر از آنچه هست میبیند. جالب اینکه آزمایشها نشان دادهاند حتی غیبت کوتاه یک آشنای معمولی میتواند حس فقدان شدیدتری نسبت به حضور همیشگی ایجاد کند. آیا واقعاً نبودن بهتر است یا فقط ذهن ما فاصله را دراماتیک میکند؟
راهکار:
این جملهی کوتاه یک غم شیرین را روایت میکند. اگر آن را از زاویهی «اثبات خود» نگاه کنیم، میتوانیم بپرسیم: آیا راهی برای اثبات ارزش حضور بدون ترک کردن وجود دارد؟ شاید نشان دادن مرزهای سالم و عزت نفس، جایگزینهای بهتر از فاصله گرفتن باشند.