راضی بودن به دوری بهتر از هرگز ندیدن:
تحقیقات روانشناسی نشون داده که مغز انسان «نداشتن» رو خیلی بدتر از «کم داشتن» ارزیابی میکنه. این پدیده «زیانگریزی» (Loss Aversion) نام داره: از دست دادن کامل یک رابطه، دردش ۲ برابر بیشتر از لذت داشتن محدودشه. پس این رضایت به دوری، یه مکانیزم دفاعی هوشمندانهست برای جلوگیری از درد مطلق نبودن. سوال: آیا این رضایت واقعیه یا فقط یه توهم برای بقا؟
راهکار:
این جمله انگار جواب یک سوال درونی است: «آیا حاضر بودی اونو اصلا نبینی؟» بله، چون دیدارهای کم هم از هیچی بهترن. برای کسی که این حس رو داره، یک قدم بعدی میتونه نوشتن یک نامه کوتاه به خودش باشه: «چی شد که اینقدر کم دیدنت رو پذیرفتم؟»