شعر مولانا درباره خنده معشوق؛ بهشت در نگاه عاشق:
مطالعات علوم اعصاب نشان میدهد دیدن خندهٔ یک انسان، نورونهای آینهای مغز را فعال میکند و همان مسیر دوپامینی را روشن میسازد که در تجربههای عرفانی و «بهشت» فعال میشود. حتی شنیدن صدای خنده، اکسیتوسین ترشح میکند و استرس را کم میکند. جالبتر اینکه مولانا قرنها پیش همین دریافت را در قالب شعر گفته: بهشت یک مکان نیست، یک «ارتباط» است. آیا خندهٔ چه کسی برای شما بهشت میسازد؟
راهکار:
این بیت را نه توصیفِ معشوق، که تعریفِ عشق بهمثابهٔ «نگاهِ آفریننده» بخوان: بهشت نتیجهٔ خندهٔ او نیست، نتیجهٔ تمرکزِ تو بر اوست. جالب اینجاست که در روانشناسی ادراک، آنچه میبینی را مغز میسازد؛ پس عاشق کسی است که با نگاهش، برای خودش بهشت میآفریند.