وقتی حتی قبرستان با تو بهشت است:
در اساطیر یونان، اروس (خدای عشق شهوانی) و تاناتوس (خدای مرگ) اغلب در کنار هم تصویر میشدند. فروید این پیوند را «غریزۀ مرگ» نامید: میل ناخودآگاه برای بازگشت به حالت بیجنبشی پیش از تولد. عشق شدید گاهی این میل به نابودی در کنار معشوق را تقلید میکند. آیا این اشتیاق به هممرگی، اوج عشق است یا نشانۀ وابستگی بیمارگونه؟
راهکار:
این حس که حضور یک نفر کل جهان را برایتان معنادار میکند، در روانشناسی «انگارۀ عشق آرمانی» نامیده میشود. شاید مفید باشد این احساس را به عنوان یک شعر قوی بپذیرید، نه لزوماً یک اصل زندگی. نوشتن لیستی از چیزهای کوچک دیگری که به تنهایی برایتان زیبا هستند (مثلاً یک فنجان چای داغ، یک آهنگ خاص) میتواند به بازتعریف این انگاره کمک کند.