غم آگاهانه بهتر از شادیِ ناآگاهانه؛ نقلقول داستایفسکی:
مغز انسان ذاتاً «خوشبین» طراحی شده؛ پدیدهای به نام «سوگیری خوشبینی» باعث میشود احتمال رویدادهای بد را کمتر از واقعیت برآورد کنیم. پژوهشهای عصبشناسی نشان میدهد نادیده گرفتن خطر برای سیستم دوپامینی لذتبخش است و پذیرش حقیقتِ تلخ، فعالیت بیشتری در قشر پیشپیشانی میطلبد. یعنی بهشت احمقها فقط یک استعاره نیست، بلکه پیشفرض تکاملی ماست. آیا میشود بدون خوشبینیِ توهمی، شاد ماند؟
راهکار:
این نقلقول را به یک تمرین تبدیل کن: سه باور ناخوشایند ولی واقعی را بنویس که اگر بپذیری، آزادتر میشوی؛ سپس ببین آگاهیِ تلخ چطور اضطراب را به آرامشی عمیقتر تبدیل میکند.