چشمها فریاد میزنند وقتی زبان بیحس است:
تحقیقات نشان داده که دیدن چهرهٔ دردمند، همان نواحی از مغز بیننده (اینسولا) را فعال میکند که خودِ تجربهٔ درد را پردازش میکنند؛ یعنی چشمهای فریادزن نه فقط پیام میدهند، بلکه درد را به دیگری «پیوند» میزنند. در حالی که کلمات باید کدگذاری و تفسیر شوند، این انتقال پیش از زبان و در کمتر از ۳۰ میلیثانیه رخ میدهد. پس آیا سکوتِ زبان، رساترین زبان بدن نیست؟
راهکار:
اینجا چشمها به جای زبان، روایتگر شدهاند. میتوان این تصویر را از زاویهای دیگر دید: بیحسیِ زبان گاهی آخرین سنگرِ صداقت است؛ چون چشمها هنوز دروغ بلد نیستند. شاعرانگیِ جمله در همین تناقض است: قویترین فریاد، خاموشترین عضو بدن را انتخاب میکند.