بی‌حسی بعد از فراق

بعد از جدایی نمردم؛ زندگی بی‌مزه و کمرنگ شد:

در سوگ، مغز دوپامین را برای محرک‌هایی که قبلاً پاداش بودند کاهش می‌دهد؛ این حالت «آنهدونیا» است. جالب اینکه مدار پاداش در عاشق شدن هم فعال می‌شود، پس عشق و سوگ دو روی یک سکه‌ی عصبی‌اند. بو مستقیم به آمیگدال می‌رود و خاطره را قبل از کلام بیدار می‌کند. کدام محرک هنوز سیم خاطره را روشن می‌کند؟

راهکار:

این حال، مرگِ احساس نیست؛ سوگِ حواس است. در فقدان، مغز موقتاً مدار پاداش را کم‌فعال می‌کند تا انرژی صرف سوگ شود؛ به همین دلیل غذا، آهنگ، خواب و بو کم‌اثر می‌شوند. برگشتن تدریجی طعم و بو و شعر، نه فراموشی است و نه خیانت؛ نشانه‌ی آن است که سیستم حسی از حالت دفاعی فاصله می‌گیرد.