انسانها را میبینم اما اثری از انسانیت نیست:
این جمله تداعیگر «پارادوکس انسانیت» است: هرچه شبکههای اجتماعی بیشتر ما را به هم متصل میکنند، همدلی واقعی کاهش مییابد. تحقیقات نشان داده که از دهه ۱۹۸۰ تاکنون سطح همدلی در میان دانشجویان آمریکایی ۴۰٪ افت داشته است. آیا این بحران همدلی ریشه در سبک زندگی شهری و فشارهای اقتصادی دارد؟
راهکار:
این پارادوکس را میتوان با مفهوم «همدلی زدایی» (Dehumanization) در روانشناسی توضیح داد؛ جایی که افراد دیگر را به عنوان ابژه میبینند. برای درک عمیقتر، کتاب «عصر همدلی» از فرانس دو وال یا مستند «The Human Animal» را پیشنهاد کن.