بهونه نگیر

دلت می‌خواد برو؛ بهونه نگیر:

در روانشناسی، بهانه‌گیری پیش از یک تصمیمِ از قبل گرفته‌شده نوعی «توجیه پسینی» است؛ مغز برای کاهش ناهماهنگی شناختی، تقصیر را به شرایط بیرونی منتقل می‌کند. جالب اینکه هرچه بهانه‌ها بیشتر می‌شود، احتمال بازگشت فرد کمتر می‌شود، چون هویتش را با همان روایت گره می‌زند. شما فکر می‌کنید بهانه‌ها تصمیم را می‌سازند یا فقط لو می‌دهند؟

راهکار:

این جمله بیشتر از آنکه مجوز رفتن باشد، آینه‌ی خستگی گوینده است؛ وقتی کسی مدام دلیل بیرونی می‌سازد، معمولاً تصمیمش را گرفته اما نمی‌خواهد بارِ انتخاب را به دوش بکشد.