بیهوده نزیسته ام

معنای زندگی در کمک به دیگران: شعر بیهوده نزیسته ام:

تحقیقات نشان می‌دهد کمک به دیگران (حتی حیوانات) دوپامین و اکسی توسین را در مغز افزایش می‌دهد - همان مواد شیمیایی عشق و لذت. این 'فرضیه خوشبختی کمک‌کننده' می‌گوید که انسان برای بقا تکامل یافته تا با همدلی، بقای گروه را تضمین کند. در واقع، خودخواهی محض از نظر زیست‌شناختی ناکارآمد است. سوال: آیا تا به حال حس کرده‌اید که یک کار کوچک مهربانانه، روزتان را بهتر از دریافت کمک می‌کند؟

راهکار:

بازنویسی: این شعر یادآور 'اثر پروانه‌ای' در روانشناسی است: حتی یک کار کوچک می‌تواند زنجیره‌ای از تغییرات مثبت ایجاد کند. آیا حاضرید امروز یک اقدام کوچک مهربانانه (حتی لبخند به غریبه) انجام دهید تا تأثیرش را ببینید؟