بیهوده مگو

رباعی بیهوده مگو: ویران شدن از عشق مانند زلزله:

در علوم اعصاب، عشق رمانتیک شدید، سیستم پاداش مغز را دقیقاً مثل کوکائین فعال می‌کند. فاز محرومیت از معشوق هم همان بخش‌هایی را روشن می‌کند که درد فیزیکی. برای همین است که در شعر فارسی، عشق تا «ویران» نکند فهمیده نمی‌شود؛ مغز تا لحظهٔ فروریختن، عمق وابستگی را ثبت نمی‌کند. زلزلهٔ عشق از نظر عصب‌شناختی واقعی است. آیا شما عشقی را فقط پس از نابودی کاملش شناختید؟

راهکار:

این رباعی می‌گوید که عشق مثل زلزله فقط وقتی فهمیده می‌شود که همه‌چیز فرو ریخته. در زندگی امروز هم بسیاری تا رابطه‌ای را از دست ندهند، عمق وابستگی را درک نمی‌کنند. شاید این شعر زنگ خطری برای توجه به لرزه‌های کوچک پیش از ویرانی کامل باشد.