بیهوده غصه خوردن

بیهوده غصه خوردن؛ غصه‌هایی که دور ریختنی بودند:

مغز انسان بین تهدید واقعی و تهدید خیالی فرق نمی‌گذارد؛ هر غصه همان مدار عصبیِ فرار از شکارچی را فعال می‌کند و کورتیزول می‌ریزد. نگرانی مزمن حتی هیپوکامپ را کوچک می‌کند؛ یعنی غصه واقعاً «خورده» می‌شود و بافت مغز را می‌خورد. حالا اگر بدانی بدنت دارد هزینه‌ی یک تهدید ساختگی را می‌دهد، باز هم غصه می‌خوری؟

راهکار:

جالب اینجاست: در پژوهش‌ها حدود ۹۰٪ نگرانی‌های انسان هرگز اتفاق نمی‌افتد؛ پس بسیاری از غصه‌ها واقعاً «دور ریختنی» هستند.