بیهودگی فراموشی کسی که روحت را لمس کرده:
مغز انسان خاطرات عاطفی قوی را مثل زخمهای کهنه ذخیره میکند: هر بار که سعی میکنی فراموش کنی، مدارهای عصبی همان خاطره را فعالتر میکند (پدیده «بازگشت سرکوب»). جالب اینجاست که پژوهشها نشان میدهد تلاش برای سرکوب یک خاطره، در بلندمدت آن را پایدارتر میکند. این یعنی «فراموشی اجباری» یک پارادوکس عصبی است. آیا تا به حال شده که با پذیرش خاطره، وزنش سبکتر شود؟
راهکار:
به جای جنگیدن با خاطره، بگذار تبدیل به بخشی از داستان رشدت شود. آن لمس روح، تو را تغییر داده؛ انکارش فقط انرژی میگیرد. بپذیر که بعضی ردپاها برای همیشه روی روحت میمانند — و این اشکالی ندارد.