امید به زندگی و شور و شوق پس از سختیها:
جالب است بدانی که مغز انسان در شرایط ناامیدی، دوپامین را برای «پاداشِ رسیدن» ذخیره میکند نه خودِ فرایند. تحقیقات نشان داده افرادی که حتی در بحرانها برای لحظات کوچک لذت (مثل یک آهنگ) برنامهریزی میکنند، دوپامین پایهشان بالاتر میماند. یعنی شور زندگی یک انتخاب شیمیایی است نه فقط یک احساس. سؤال: آیا تا حالا شده برای یک اتفاق ساده صبح فردا هیجان داشته باشی؟
راهکار:
میتوانی این حس را به یک عادت کوچک روزانه تبدیل کنی: هر صبح یک دقیقه تصور کن که آن «روز خوب» از راه رسیده و اولین کاری که میکنی چیست. این تمرین، مدارهای دوپامین را فعال و شور زندگی را زنده نگه میدارد.