بهار داره مفت میره: حسرت روزهای از دست رفته:
بر اساس نظریه نسبیت روانشناختی، هر سال نسبت به کل عمر ما جمعوجورتر میشود: برای یک کودک ۵ ساله، بهار ۲۰٪ عمرش است، برای یک فرد ۴۰ ساله فقط ۲.۵٪. «مفت از دست رفتن» نه بیحوصلگی، که تابع ریاضی حافظه و زمان است. اگر ارزش یک تجربه با تراکم لحظات نو سنجیده شود، چطور میشود فنر زمان را برای خودمان فشرده کنیم؟
راهکار:
بهار را نه یک فصل، که یک «قرارداد جمعی برای تماشای شکوفهها» ببین. تقویم فقط یک پیشنهاد است. اگر حس میکنی مفت از دست میرود، قرارداد را خودت تمدید کن: فردا صبح با چای در بالکن، بیآنکه کسی مجوزش را صادر کرده باشد، بهار را برای خودت رسمی کن. درختان منتظر تقویم نمیمانند.