موندنی راهشو پیدا میکنه، رفتنی بهونهشو:
این جمله در روانشناسی شناختی به «سوگیری تأیید» ربط دارد: مغز ما برای هر تصمیمی شواهد میچیند. کسی که میخواهد بماند، مسیرها را میبیند چون ذهنش فعالانه دنبالشان میگردد. کسی که میخواهد برود، بهانهها را میبیند چون همان را جستجو میکند. جالب است که حتی در علوم اعصاب، «سیستم دوپامینرژیک» پاداش را بهسمت پیشبینیهای ما هدایت میکند. آیا تا به حال شده که یک بهانهی کوچک را آنقدر بزرگ دیدهای که جلوی یک فرصت بزرگ را گرفته؟
راهکار:
این ضربالمثل ریشه در نظریه «خودشکوفایی» مزلو دارد: کسی که مصمم است، ناخودآگاه راههای رسیدن را میبیند؛ کسی که قصد فرار دارد، مغزش بهانههای قانعکنندهای میسازد. پیشنهاد میکنم این جمله را تبدیل به چالشی هفتگی کنی: یک هدف کوچک انتخاب کن و فقط برای ۳ روز بدون هیچ بهانهای دنبالش برو، ببین چه «راههایی» که قبلاً نمیدیدی ظاهر میشوند.