بهانه پیش دوستامم

فرق عشق واقعی و حرف؛ یکی بهانه دارد، یکی شهر را می‌پیچد:

در روانشناسی تکاملی به این می‌گن علامت‌دهی پرهزینه: آدم‌ها نیت واقعی را از هزینه‌ی پرداختی طرف مقابل می‌سنجند، نه از کلمات. «پیش دوستامم» هزینه صفر دارد؛ «کل شهر را پیچیدن» هزینه زمان و انرژی و برنامه‌ریزی دارد، پس سیگنال معتبرتری از تمایل واقعی است. مغز قول ارزان را پس می‌زند و رفتار پرهزینه را باور می‌کند. اگر هومان با اخم این کار را بکند، سیگنالش هنوز معتبر است؟

راهکار:

اینجا مسأله فقط فاصله نیست؛ مسأله سهمیه توجه است. یکی تو را در حاشیه برنامه‌هایش می‌گذارد، دیگری کل برنامه‌اش را برایت جابه‌جا می‌کند. آدم‌ها با همین اولویت‌های کوچک خودشان را لو می‌دهند.