بهانه نکردن رنج برای بدی

وقتی روزهای بد بهانه‌ای برای بد بودن با دیگران نمی‌شود:

مغز درد اجتماعی را در همان مناطقی پردازش می‌کند که درد جسمی؛ اما رفتار بعد از رنج بیشتر از آنکه به شدت آسیب وابسته باشد، به معنایی که فرد به رنج می‌دهد وابسته است. پژوهش‌ها نشان می‌دهند فقط حدود یک‌سوم قربانیان کودکی به چرخه آسیب‌رسانی ادامه می‌دهند. ویکتور فرانکل در اردوگاه‌ها هم نوشت حفظ انتخاب درونی در میان اجبار، آخرین آزادی انسانی است.

راهکار:

رنج می‌تواند سوخت باشد یا سم؛ تفاوت در انتخابی است که بعد از آن می‌کنی. کسی که دردش را مجوز نمی‌کند، در واقع مرز میان «آسیب‌دیده بودن» و «آسیب‌رسان بودن» را فعالانه نگه داشته است.