گذشته تلخ و بهانه نیاوردن برای آدم بد بودن:
وقتی آدم رنج میکشد، مغز برای محافظت، مسیرِ «تخلیهٔ درد به بیرون» را فعال میکند؛ به همین دلیل خشونت و بدرفتاری بیشتر یک واکنش عصبی است تا انتخاب اخلاقی. اما پژوهشهای «نوروپلاستیسیته» نشان میدهد اگر فرد بهجای تکرار آن مسیر، مدارهای همدلی را فعال کند، سیناپسهای تازهای میسازد و به معنای واقعی مغز خود را بازنویسی میکند. بنابراین کسی که درد کشیده و هنوز مهربان است، فقط ارادهی قوی ندارد؛ مغزِ متفاوتی ساخته است. آیا میشود این بازنویسی را در کودکی به همه آموزش داد؟
راهکار:
این نگاه، رنج را به یک پیروزی اخلاقی تبدیل میکند؛ آدمهای مهربان آنهایی نیستند که درد ندیدهاند، بلکه همانهایی هستند که نخواستهاند دردشان را به زخمی روی دیگران تبدیل کنند.