رفتن راهشو پیدا میکنه، موندن بهونهاش رو:
این دقیقاً همون «سوگیری تأییدی» در روانشناسیه: ذهن ما برای هر انتخابی که میکنیم، بعداً دلیل میتراشه. کسی که میخواد بره، هزار تا بهانه برای رفتن پیدا میکنه؛ کسی که میخواد بمونه، هزار تا راه برای موندن. جالبه که هر دو طرف فکر میکنن منطقی عمل میکنن، درحالیکه احساساتشون داره مسیر استدلال رو تعیین میکنه. سوال اینجاست: آیا تا حالا شده بفهمی که داری برای یه تصمیم احساسی، بهانههای منطقی میتراشی؟
راهکار:
این بیت به قانون «کاهش ناهماهنگی شناختی» اشاره داره: وقتی کسی تصمیم به رفتن میگیره، ذهنش ناخودآگاه بهانههایی برای توجیه این تصمیم پیدا میکنه. در مقابل، کسی که میمونه، راه موندن رو میبینه. پس گاهی رفتن یا موندن نه به عشق، که به سازوکار ذهنی خودمون برمیگرده.