تو بهانه عشق منی:
مطالعات عصبشناختی نشون میده که مغز انسان درگیر عشق، دوپامین رو به اندازه کوکائین ترشح میکنه. نکته جالب اینجاست که 'بهانه' عاشقی همون محرک بیرونی برای فعال شدن این سیستم پاداشه. سوال: آیا عشق بدون هیچ بهانهای هم میتونه دوام بیاره؟
راهکار:
عشق واقعی نیازی به بهانه نداره، اما داشتن یه بهونه شیرین خودش یه جور عشقه. شاید بهتر باشه به این فکر کنی که چرا اون شخص خاص شده بهانهات؟