بهای رویا

رسیدن به رویا و بهای فداکاری:

پارادوکس «هزینه غرق‌شده»: کانمن و تیورسکی نشان دادند درد از دست دادن، حدود دو برابر لذت به‌دست آوردن است؛ مغز برای توجیه فداکاری، ارزش رویا را بالا می‌برد. در تاریخ، «سندرم اورست» هم همین است: کوهنوردان در ارتفاع مرگ به هدف می‌چسبند چون برگشت یعنی پذیرش باخت. مرز فداکاری و خودتخریبی کجاست؟

راهکار:

فداکاری فقط «دادن جان» نیست؛ دادن تدریجی زمان، توجه و انرژی روزانه است. رویا وقتی واقعی می‌شود که به یک عادت کوچکِ تکرارشونده تبدیل شود، نه یک قهرمانی یک‌شبه.