معنای واقعی سود و ضرر در رفتن و ماندن:
این جمله دقیقاً به «اثر دانینگ-کروگر» در روابط اشاره داره: ما معمولاً ارزش ماندن رو بیش از حد تخمین میزنیم چون ضرر رفتن رو ملموستر میبینیم. جالب اینجاست که مغز ما برای بقا در محیطهای ایستا تکامل یافته، نه برای شبکههای پویای امروزی. آیا میدونید در تصمیمگیریهای عاطفی، «هزینه فرصت از دست رفته» اغلب از «هزینه تحمل» بیشتره؟
راهکار:
این جمله رو میشه به «سوگیری بقا» ربط داد: ما معمولاً ضرر رفتنهایی که بعداً به نفعمان شد رو فراموش میکنیم. برای ذهنآگاهی، میتونی یک «دفترچه خروج» درست کنی و بنویسی کدوم رفتنها در نهایت سود داشتن.