چرا توبه را به پیری نیندازیم؟ مرگ زودتر میرسد:
به تعویق انداختن توبه یک خطای شناختی است: «خطای برنامهریزی» یعنی مغز، نسخهٔ آیندهٔ ما را داناتر و قویتر از امروز میپندارد، در حالی که همان خودِ خسته و مشغول است. تابع مرگ هم هیچوقت به تقویم ما نگاه نمیکند؛ جوانمرگی بزرگترین نقد به «بعداً» گفتنهای ماست. اگر مرگ معلوم بود، توبه به وقتش معنا نداشت؛ همین نامعلومی است که «حالا» را یکتا میکند.
راهکار:
این بیت را میتوان از دریچهٔ «اکنون» خواند: نه هشدار درباره مرگ، بلکه یادآوری اینکه هیچ نسخهٔ آیندهای برای جبران وجود ندارد؛ همان نسخهٔ امروز، تنها نسخهای است که هست.