به تعویق انداختن کار

بعدا وجود ندارد؛ زندگی در لحظه:

پدیده «تعویق» فقط تنبلی نیست؛ خطای شناختیِ «تخفیف زمانی» باعث می‌شود مغز پاداش آینده را کم‌ارزش‌تر از پاداش فوری ببیند. جالب‌تر این که پژوهش‌ها نشان می‌دهند وقتی به «خودِ آینده» فکر می‌کنیم، فعالیت مغز شبیه زمانی است که به یک غریبه فکر می‌کنیم؛ برای همین راحت‌تر قول فردا را می‌شکنیم. در فیزیک هم «اکنون» مرز توهمی حافظه و انتظار است.

راهکار:

این متن نسخه امروزیِ «دم را دریاب» خیام است. مغز ما به خاطر خطای شناختی، «خودِ آینده» را مثل یک غریبه می‌بیند و برای همین «بعدا» را امن فرض می‌کند؛ در حالی که هر «بعدا» در لحظه وقوع، یک «اکنون» است.