به سوی بی نهایت و فراتر

از بی‌نهایت تا مار تو چکمه؛ شوخی با خود آرمانی و واقعی:

بر اساس مدل مغز سه‌گانه مک‌لین، شعار «بی‌نهایت و فراتر» محصول نئوکورتکس است، اما «مار تو چکمه» کار آمیگدال است؛ به همین دلیل حتی با بلندپروازترین اهداف، یک تهدید کوچک می‌تواند سیستم جنگ و گریز را فعال کند. این فاصله بین خودِ آرمانی و خودِ زیستی، در روان‌شناسی یونگ «تنش اضداد» نام دارد.

راهکار:

این تضاد اصلاً شکست نیست؛ نسخهٔ انسانیِ همان دو قطب داستان اسباب‌بازی است. می‌توانی شعارت را به «به سوی بی‌نهایت، اما اول چکمه را بررسی کن» ارتقا دهی؛ یعنی جاه‌طلبی بزرگ را با واکنش‌های کوچک امنیت‌طلبانه هم‌زیست کنی.