به سلامتی خودم و شانس خرابم

سلامتی به شانس خراب؛ بیتی طنز درباره بدشانسی:

در ایران باستان، میزبان برای اثبات زهرآلود نبودن نوشیدنی، نخستین جام را خودش می‌نوشید؛ آیین «سلامتی» از همین اعتماد اجباری آمده. در روانشناسی، دست انداختن شانس خودت نوعی بدبینی دفاعی است که مغز با پیش‌بینی شکست، اضطراب را مهار می‌کند. در ادبیات فارسی، ساقی فقط شراب‌ده نیست؛ واسطه‌ی فیض است و پیک شراب نماد تقدیر. تو همزمان آیین باستانی اعتماد و سپر روانی‌ات را فعال کرده‌ای.

راهکار:

این بیت را می‌شود به‌جای فال بد، یک آیین واگذاری شکست خواند: تو حتی به شانس خرابت سلامتی می‌دهی، یعنی ناکامی را به مهمانی آورده‌ای تا کنترلش کنی. در ادبیات فارسی، همین کار نوعی طنز تلخ است که به غم، لبخند می‌زند.