غرور به پول و قیافه؛ چرا خدا بالاتر است؟:
غرور به زیبایی و ثروت یک خطای شناختی است: مغز ما «سوگیری خودتقویتی» دارد و هرچه دارایی اجتماعی بالاتر باشد، دایره همدلی کوچکتر میشود. پژوهشهای نوروساینس نشان میدهد مقایسهی اجتماعی دوپامین آزاد میکند، ولی حس «بالاتر بودن» فقط در کورتکس پیشپیشانی یک توهم وضعیت میسازد که روی قضاوت اخلاقی اثر منفی دارد. جالبتر اینکه افراد متواضع در آزمایشهای تعصب ناخودآگاه، خطای کمتری نسبت به چهرههای جذاب و ثروتمند دارند. پس آیا میشود غرور را یک خطای محاسباتی دانست؟
راهکار:
اینجا پول و قیافه دشمن نیستند؛ فقط سقف اشتباهی برای هویت هستند. نگاه به بالا یعنی یادآوری این که هرچه داریم نسبی و وام گرفته است، پس آرامش در مقایسه نیست، در تواضع است.