درس مامان: به خاطر پسر به رفیقت نزن!:
تحقیقات روانشناسی میگه مغز انسان در نوجوانی برای وفاداری به گروه همسالان، دوپامین بیشتری ترشح میکنه تا برای روابط عاشقانه. یعنی بیولوژیکی حق با مامانته! ولی بعد از ۲۵ سالگی این اولویتها برعکس میشه. پس این تعارض یه مرحلهی تکاملیه. چرا بعضی دوستیها از پس این بحران برمیان و بعضی نه؟
راهکار:
این جمله یه نگاه طنز به یه انتخاب کلاسیک داره: دوست یا عشق؟ شاید بهتر باشه بگیم انتخاب واقعی بین بلوغ عاطفی و وابستگیهای سطحیه. دوستی که به خاطر یه رابطهی تازه از دست میدی، از اول همون قدر ارزش نداشته.