به امید روزی که رفیقام به خاک ریحان قسم بخورن:
در انسانشناسی، سوگند به چیزی عزیز نوعی «سیگنال پرهزینه» است: هرچه قسم سنگینتر باشد، دروغگویی هزینه بیشتری دارد. آزمایشها نشان میدهد افرادی که قبل از قول، سوگند غیررسمی میخورند، کمتر تخلف میکنند. در مغز، یادآوری ارزش عاطفی هنگام قسم، همزمان آمیگدال و قشر پیشپیشانی را فعال میکند؛ یعنی هیجان و کنترل. جملهات دقیقاً همین مکانیزم اعتمادسازی را نشانه رفته: میخواهی رفیقها پای عزیزترین نامت قسم بخورند. آیا اگر ریحان فقط یک اسم باشد، این قسم هنوز معتبر است؟
راهکار:
سوگند به خاک یک نفر در ادبیات عامه یعنی اوج اعتبار؛ اینجا بامزگیاش در این است که ریحان احتمالاً زنده است و همین قسم ساختگی، خودش نشانه صمیمیت رفاقتی است.