بدترین حس؛ وقتی حالم بده و نمیدانم به کی پیام بدهم:
مطالعات علوم اعصاب نشان میدهد انزوای اجتماعی در مغز همان مسیرهای درد جسمی را فعال میکند؛ پس «حالِ بدِ بیمقصد» فقط استعاره نیست، یک واکنش عصبی واقعی است. جالبتر این که تنهاییِ ذهنی، هورمون کورتیزول را بالا میبرد و عملکرد قشر پیشپیشانی را کاهش میدهد؛ به همین دلیل هرچه بیشتر به «به کی پیام بدهم؟» فکر کنید، شروع گفتگو دشوارتر میشود. این حلقه در اصل یک سیستم هشدار تکاملی بوده، نه قرار بوده در دنیای پرمخاطب امروز اینقدر گریبانگیر باشد. آیا شما هم با یک پیامِ بیبرنامه این حلقه را شکستهاید؟
راهکار:
این حس درواقع نامش «تنهایی ارتباطی» است: نه نبودِ آدم، که نبودِ مخاطبِ همحال. نکتهٔ جالب این که حتی یک پیام کوتاه به آشنایی دور هم میتواند همان «دیدهشدنِ» کوچک را ایجاد کند و چرخهٔ بیعملی را بشکند.