به جای من بخند: شعری برای روزهای خوب آینده:
خنده حتی اگر کاملاً مصنوعی و از روی اجبار باشد، ترشح اندورفین را افزایش میدهد و مغز از طریق «فرضیهٔ بازخورد چهره» آن را باور میکند. به همین دلیل عمل خندیدن به جای کسی که رفته، در واقع مغز را فریب میدهد تا احساس بهتری واقعی ایجاد کند. آیا این خنده میتواند پلی میان غیاب و حضور باشد؟
راهکار:
این بیت از تو میخواهد حتی در نبود شاعر، به جایش بخندی. جالب است که در سنت شعر فارسی، «خنده در غیاب معشوق» نمادی از جاودانگی عشق و تبدیل اندوه به نیروی زندگیبخش است؛ تو هم میتوانی این خنده را نه انکار غم، که کاملترین شکل وفاداری ببینی.