به هر درمانی تن نده

به هر درمانی تن نده؛ درد و نامردی:

«درد» یک واروژ است و «درمان» با وارونگی به «نامرد» می‌رسد؛ این تقارن زبانی مثل اثر نوسبو عمل می‌کند: انتظار آسیب می‌تواند حس درد را تقویت کند و انتظار تسکین، اعتماد کور می‌سازد. مغز هم دارونما می‌سازد هم تلهٔ اعتماد. کدام درمان را با نتیجه می‌سنجی نه با وعده؟

راهکار:

این بیت هشدار زبانی می‌سازد، نه قاعدهٔ قطعی؛ درمان سالم معمولاً با شفافیت، رضایت آگاهانه و بازگشت استقلال شناخته می‌شود، نه با وعدهٔ رهایی فوری. درد را می‌توان مدیریت کرد بدون اینکه خود را به هر قیمتی به یک «درمان» سپرد.